سپينه
مې پښتو ده په پښتو مې دا بيان دى
ښځه بې له نره نر بې ښځې نيم انسان
دى
دوئ سره جوړه د تكامل لارې وهلې دي
يو ځاى د يوه زوڼي له غېږې راوتلي
دي
نوعه بې له دواړو په سل كاله كې له
منځه ځي
دغه حقيقت بې له بيانه څه عيان دى
نر او ښځه دواړه د يوه وجود دوه
غړي دي
بې د خپلو دندو له كولو
څخه
مړي دي
هر يو كه ها بل له خپله كاره څخه
واچوي
دغسې وجود د ورستېدو پر خوا روان
دى
سر كه د چا لوى او پښې نرۍ وچې بې
واكه سي
نظم د وجود په تناسته كې تاك له
تاكه سي
هر غړى د بل غړي په كارو بار
پياوړى وي
ژوند بې
د خلقت له توازنه څخه گران دى
سترگې په كله كې دوې اوبلنې
مرغټانې دي
زور د گوتې نه لري په تشه ډكه
ورانې دي
ستره وظيفه يې په بدن كې منكر نه
لري
بې له بينايي څخه جهان يو تور
زندان دى
نر دى او كه ښځه يو له بله څه
بېلېږي نه
فرق سره لري پر دوو واحدو تقسيميږي
نه
يو لا نه پاتيږي كه يې يوسي گرد
سره فاني
گډ سره تړلي هست ونيست يې دغه شان
دى
هر نيمى انسان په خپل سرشت كې
وظيفه لري
ځانته، ځانته خپله پر له پورې شبكه
لري
گډ خو بيلا بيلو وظايفو ته ټاكلي
دي
خوښ وي كه ناخوښه د خلقت دغه فرمان
دى
يو كه وي آزاد دا آزادي د انسان مه
بولئ
يو كه يې وي ښاد دا به ښادي د د
انسان نه بولئ
دواړه يوځايي په گډ حساب انسان
كېدلاى سي
نيم انسان غالب نيمى مغلوب ژوندون
يې وران دى
دغه انساني واحد كه هر چيري معيار
سي
لاندې باندې چارې له هغه سره عيار
سي
وبه وزو په ژوند كې له كږو وږو
پېچومو څه
وبه وينو هلته كوزه مځكه پاس آسمان
دى