ذبيح الله  عارف
 پېښور        

بخښـــــــــــــــــــــــــــــــــــــنه

د موټر وروستنۍ سره اشاره ماته راځوړنده وه او همداسې پړکېده، له موږ لږ لرې د بل موټر خواته يو غټ ډينګ سړی ولاړ ؤ ، چې لوی لوی بريتونه يې په خوله راپراته ؤ، د ټيکسي چلوونکي ته يې ښکنځلې کولې ، ويل يې : تاته دا پته نشته چې دا موټر د چا دی ، د اخمق بچيه ! دا د منيجر صيب دی ، پوهيږي !

 د ټیکسۍ ډريور چې واړه ږيره او بريتونه يې درلودل ، ويې ويل : له تا سره خو موټر ما نه دی جنګولی ، هغه بل کس درسره وجنګولو ، او ته راغلې ماته دې موټر مخکې ودرولو چې زما موټر دې له دې بل سره وجنګاوه  .

د غټو بريتو خاوندله جيبه موبايل راواويست ويې ويل: ته لږ صبر چې پوليس درپسې راوغواړم  چې ، درته وښايي چې موټر تا جنګولی دی که ما ، لږ له موږ لرې شو ،غوږ ته يې موبايل ونيو .

کله چې زه په بورډ کې د دريم فيز بس ته ولاړ وم ، لس نیمې بجې شوې ، بس نه شو پيدا ، يو هلک خواته راغی ويې ويل : وروه!کوم ځای ته ځی ؟

ـــ دريم فيز .

ـــ زه هم دريم فيز ته ځم ، داسې به وکړو چې يو دوه کسان به نور هم  رپيداکړو ، په ګډه به ټيکسی کرايه کړو .

ـــ خوښه مې ده ، نو رڅوک هم راپيدا کړه .

هلک لږ وړاندې لاړ ، څوک کسان يې راوستل او په ټولو مې يوه ټيکسي تر دريم فيز پورې ونيوه .

په ټيکسي کې کيناستو او روان شوو،له موږ څخه وروسته موټر تېز برېګ ونيو له شانه  بل موټر وواهه .

د ټیکسي ډريور وويل : داګوره موټر يې ټکر کړ ،  نوی ځوانان دي ، هر کار په بيړه کوي .

ټيکسي يې روانه کړه ، لږه يې تيزه کړه ، يو موټر تېز راغی زموږ مخې ته يې ودراوه ، کله چې د ټيکسي ډريور برېک ونيو له شاه څخه بل موټر وواهلو.

له مخکې ولاړ موټر څخه يو کس راکوز شو، په موټر کې يې تيزې سندرې غږيدې ، لږ مخکې راغی ، له سترګو يې عينکې لرې کړې ، ويې ويل : څنګه داسې په منډه دې موټر راوځغلاوه ، تا ويل چې حلاص به شم .

په کومه ټيکسي کې چې موږ ناست ؤ، ددې ډريور ورکوز شو ، ويې ويل : ما خو له تا سره موټر نه دی جنګولی .

ـــ ځان مه نا خبره کوه ، د هغه تم ځای مخې ته چې زما موټر وجنګيده ، هغه ستا په وجه ، زه تا نه پريږدم .

ـــ څنګه زما په وجه ؟

ـــ کله چې ته سړک ته راوتې ، د څنګ اشاره دې نه وه روښانه  کړي ، همداسې راووتې ، ما برېک ونيوه ، له شاه څخه چا زما موټر وواهه .

ـــ ولې مې نه وه روښانه  کړي ، اوس هم روښانه ده ، بيا د ټيکسۍ شاته لاړ ، داده ګورې اوس هم پړکيږي . له خواته دوکانونو څو کسان راغلل ، ويې ويل : موږ به درته خبره حلاصه کړو ، خبره څنګه وه ؟

د ټيکسۍ ډريور ورته ټوله خبره وکړه  .

 د غټو بريتو خاوند چې لا يې همغسې  موبايل غو ږ ته نيولی ؤ ، وويل : نه ، زه يې داسې په اسانه نه حلاصوم ، تاسې يې لږ پريږدی ،زه  پوليس روغواړم ، چې  دی زما خبره  مني که نه .

 څو سپين ږيري د ټيکسۍ ډريور ته راغلل ، ورته ويې ويل : خېر دی ، ، ته ورته ووايه چې ، له ما غلطي شوي ده او بخښنه غواړم .

ـــ زه څنګه ورته  ووايم ، له ده سره هلته بل موټر وجنګيده ، هغه ته يې هيڅ ونه ويل .

يو د پاخه عمر سړي ډريور له زنې ونيو ، ويې ويل : ورته ووايه چې خبره ختمه شي .

ـــ سهي ده ورته وبه وايم .

لږ ورمخکې شو، دواړه لاسونه يې جوړه دده مخې ته ونيول ، ويې ويل : غلطي له ما شوي ده ، ومې بخښه !

ـــ نه ندې بخښم ، که زه دې وبخښم نو منيجر دې هم نه بخښي ، هغه به اوس پخپله راشي ، بيا يې په موبايل کې خبرې پيل کړې ،ويې ويل : هوتواب خان خبرې کوم ، منيجر صاحب ته ووايه !

د ټيکسۍ ډريور وويل : په ما ناوخته شوو ، زه کار کوم ، په موټر کې کسان راسره ناست دي .

هغه ډينګ سړي  موبايل جيب ته واچاوه ، ويې ويل : ته ورځه کارونه کاوه ، د موټر کاغذونه او ليسانس دې راکړه .

له موټر يې ټول کاغذونه واخيستل او ويې ويل : سبا ته د ټرافيکو رياست ته راشه !

۲۸/۸/۲۰۰۶

د شپې دولس نيمې بجې