|
آرزوهای بارانی
درختی باز کرده بازوانش به سوی آسمانها تا تو آیی به حلقش قطره ای آبی بریزی توان وسبزی ای قلبش فزایی
گل لاله ونرگس دسته، دسته قدح برکف به نازودلربایی یکایک انتظار رحمت تست که ته آیی و سیرابش نمایی
من افسرده از آن سوی شیشه برون جستم چو یک مرغ هوایی دو دستم تابه عرش ذات اورفت توای بارش ده از درد م رهایی
بِشـُو تصویردرد ملتم را زاعماق دلم، آور صفایی روان و جسم وروحم را ببخشا تعادل چون جهان کبریایی بد-اویین هاوزن 27.04.12 ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ سرودلاله
به دامانت وطن لاله بروید ز داغ نو جوانانت بگوید فراوان قصه و افسانۀ درد ز مایوسانه نجواهای هر فرد زغوغا آفرین آهنگ قطره به هنگام اصابت با شن و صحرا و صخره
چه قطره، قطرۀ خونی ؟ چه خونی، خون محزونی ؟ چه وقتی، لحظۀ شومی ؟ به هنگام وداع از زندگی با زخم نا سوری کِی گوید غیر لاله قصۀ پر درد مجنونی؟ کِی داندغیر او، راز دل افتاده در خونی؟
توای لاله که هر جا سر کشی در خاک این خانه به کوهستان و صحراوچمن ها بی محابانه تویی پیغمبر آن خفتگان گوشۀ نمناک که خوانند با زبان تو، سرود صلح به همخانه
٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ وطند را! بهارت باد خرم، گر چه میدانم که امسال بازسختی های عالم پیش روداری !
بهارآرزو ای بهـار آزرو تـــو کی فــــــرا خواهی رسـیـد تا دل ســـرد زمیــــن خانـــه را گـــــرمی دهـی تا رود پند ک به برگ وغنچه بر لبخند گل قامـــت مادر وطــن را زیـنت شاهی دهـی تــا نسیم الفتـــی دمساز راه مــــــا شــــود تا بشویــد شـبـنـم عشـقی غبــار کـینـه را تا شود پیدا به دل ها تارعفو و مرحمت تا بدوزدچاک و درز پیکر چـون شانه را ای بهار پر ملال یک بــر سِهُ یک صده رفت کن نفاق ما عـدم ، ســوقی به سوی همرهی تــا شویم آگـــه ز چــرخ روزگار و وقـت کــم تا شوداین عمر با قی صرف صلح و با همی ای بـهــــار آزرو تو کی فـرا خواهی رسـیـد تــا دل سرد ســـــرای خانـــه را گـــرمی دهـی تا رود پـنـد ک بـه برگ وغنچه بر لبخند گل قامـت مــــادر وطــن را زیـنت شــاهی دهـی ماربورگ ـ جرمنی ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ من از فمینست های نیستم، که بر ضد مرد ها باشم.اما در این سروده ام کوشیده ام تا گوشۀ از حقایق جامعه مارا بازگو کنم. با این سروده آرزویم منحیث یک هموطن از خوانندۀ گرامی این است، که بخاطررنجهای بیشمار زنان کشوریکروز در ماۀ مارچ در این مورد باندیشد که کدام پندار،گفتاروکردارایشان میتواند منتج به تباهی وکدام هم به صلاح جامعه مامنتج شود.
گِلۀ زنان از مردان
کاش که بتابد گهی خورشید صلح قوتم افزون شود از دید صلح صلحی که او مهر و صفا آورد فـــرصــــت ایجـاد و بــقا آورد تا وطنم گــشته شود خــــانه ام نــظم وقرارش سر وسامانه ام خاد م او دختـر با غـیرتش تا شومش شوکتِ جان و تنش جان بـفشانم پی عـمران او نـم بـزدایم زدوچشـمان او خندۀ گل زیب لبانش کنم از سر مهر تازه جوانش کنم وه اگرم مرد وطن ره دهد سنگ مـوانع به ره ام مفگند گر به زبان گویم زبان سوزد م ورنه میان استخوان سوزدم مرد وطن کرده وطن را تباه فرقی نباشد به چه نام وچه راه اوبکشاند رمه را هرطرف نعره زند بی هدف وبا هد ف گاهی چی الوانیِ کتاب آورد گاهی سیاهی وحجاب آورد باری یکی دوست،دگردشمنش باری عد وش گشته، چو جان وتنش گاهی یکی روسی رفیقش شود بار ی ز امریکه نفر آورد بین خود هم در زدن وکندن اند با قلم و صحبت وتلواری چند ایزد حـق کاشکه خمیرش کـند آدم نـو تازه ضمیرش کنــد تا بشناسد گُنه و مرز خویش تبدیلی آرد به ره و طرزخویش تا نگرد سوی زنان چون بشر حق بدهـد تا که ببـندند کمر واکند آن قفل و طـناب زنان از یـد واز پا و زچشــم وزبان تا زن افغـان بـــنماید بـــنــا همـرۀ مردان وطن ملک ما ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ به بزرگداشت از مادران چشم براه! قالب تازه کسی ز عـشق سرایـد، دیگری از میهن آن یکی نـــــور سـتـایــد، دگـــرش ســبز چمن وان دگـــــــر جنگ نکـــوهــش کند از عُــمـقِ روان دیگری مــــرگ بر آ تش بـفـرســــتـد پـیــــــهـم هر یکی با قلم و مویک وتنبور و صـدا بـرکشد قـد بـالا هـر کسی بـا هـنـرش هـــــر یکی بـــا رقــــمـش به بدی چهره ی زشتی بدهد و نکـــــو یی وفـــــر هــمـندی را عـَظـمـت و جــــاه و جـــلالی بـــدهــد.
مثل آن است که هر واقعه وحرف وعمل بسته بندی شده در بندو بر قالب ها قـالب خــوب و یــا قـــالـب بــــد!
و مــنِ مــــادر آزرده دلی که ز هجران عزیز دل خویش نــه در آتش ســـــــــــوزم زانکه او ازتپش زندگی اش خرسند است و نه در عُمق خوشی غرق شـوم چونکه در هجر، یکی دلبند است.
من ندانم که کـــجا جــــور آیــد؟ غصه ی خـــــاطر من قصه ی قلب هزاران دگر کــــه چــون من در بنـــــد است.
سخن از عاقبت هجرت و بی پایی است که همه تخم سپند گشته و آواره شـدیـم از پی یــار و مد دگار سراسیمه شــــدیم. شکرحق چون خــلـف مـــا ز پی ریشه رود دل خــود در کـف نـامـوس وطـنـدار نـهـد خانۀ بخت خود آباد کند، گـــر چــه صد منزل وابحار وبیابان بزند.
سخـــــن از عاطـفـه ی مــــادری اســــت که عــزیــز دخـتـر مـــحـــــبـوبش را به یکی ملک دگر یا که در قاره آنسوی جــهان به سر اسپ ســفـیـد بخـتـش تاج پر نــور عـــروسی بـــزنـد و به یک لحظه چومرغ صد بال ا زته ی دستانش پر بــزنـد.
و من اینک، منِ وامانده به جا در کدام قالب افکار نویسم غم دل قالب خوب و یا قالب بد؟ قــــالــب دیگــــری دردســــــتـم نـیـســت.
پس بجنبیدوبیارید به جا حق هر قطرهّ آن چشمی به راه طــــــرح یک قـــالب دیـگــــر بکــــنـیـد خـــامـه را گاهی در این ره بــزنید چـونکه انـدوه دل مـادر هـــــا قالب تـــازه تـــری مـیـخـــواهــــــد بهر اظهار غم خاطر او رنگ و صـــــوت دگــری میبایــد.
فرانکفورت ـ جرمنی ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ نسخۀ علاج «مادر» چه عزیز است و چه موجود عجیب است فـریاد و فغان از سر دردش، چه مهیب اســــــــت من از پی یک چـاره به هـر گـوش و کناره آشــفته شـــدم، هيچی ندیدم که طـبیب است فرزانه حکیمی بنمـود راه و مـــرا گـُفت جان پدر اینجاهمـه اش یار و حبیب اسـت دیدم که چه راهی همه اش در خم و پیچ است گـفتا برو اینجا اگرت صبر و شکیب است بــر درگه اول چو زد م بـا سر انگـــشت گفتم که مگر صاحب این خانه طبیب است؟ از آن طـرف درچه بلـند گـشـته صـدایی فارسی سـخنش شـاد نمودم که صلـیب است گـفـتا که همین درگـهء پهلو بـنوازش چون بر در دیگر شده، دیدم که غریب است گفتا زپس درگه «ته څوک يې،ته څه غواړی؟» گفتم که مگر خـــانهء عــطار و طبیــب است گفتا نه! برو بر در هـمسایهء دیــگــــر شاید که ترا چارهء آن درد لهیب اســت باصد عجــله باب سرایش چوزدم من دیدم که یکی ازبک با خشم و مهیب است امـا بـه محبت بـنمـودم در دیـــــگر آن فــرد هزاره چه بسا شخص حسیب است این سو پشه ای سوی دیگر ترکمن و ایماق هنـــد و و بلوچ و عرب بالاو نشیب است در آخر این کوچــه چو بیچاره نشستم گفتم که خدایا مگرم این چه نصیب است هر جا که روم چارهء درد وطنم نیست هر نسخه مرا دفتری از چال و فریب است آن عالم فـرزانه هـویـدا شد و گفتا کین گوشهء جم جلوهء از رمز لبیب است چشمت بگشا عبـرت از دورِ زمان گیر هـر خانه درین کوچه یکی شوکت و زیب است یاری و محبت نه به قد، چهره و لفظ است «ما» گو به کلامت که «منم» همچو نعیب است این نسخه تــرا مرهم هر مشکل و درد است فــرمان الهی ، رۀ هــر فرد مصیب است ماربورگ – جرمنی ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ آزادی دستی بــه قـلـم بـــرده که نـامش بنـویسم قـلب قلمم لـرزید، پای قـلمم لـغـزید، رنگ قلمم خـشکید. افسوس وصـد افـسوس به تاراجِ روانم. ***** شـمـشیـر زدم بـر کـمرم تــا ره گـشایم از ظلمت جـهل سوی افـُق پر بگشایم از دَور و بــرم سیـم اسـارت بـــــــزدایم تیغم زمیان بشکست، دستم زعقب بربست، درهای امیدم بست. از مکر زدند قـفل به بــازوی تـوانـم. ***** از دیـــدۀ یـاس اشک تـمـــــنا بفشانـد م تا سیل سرشک غرق کندفـرق من و تو تـا مــزج خـورد نـالــۀ مــن بـــا ســخـــن تو تــا شسته شــود روی حقیقـت ز سـیاهی تــــا دامن خـــورشـیـد رســد لایـتـنــاهـی. آوازی بمن پیوست، دستی بگرفتم دست، مینای غمم بشکست پس واژۀ آزادی بـشـد ورد زبــــــــــانـــــم ماربورگ ـجرمنی،2010 ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ جوانه های امید خانه ام را سوختند سفره ام آتش گرفت جام آبم خشک شد مرغکان بی پناه و دربدر هر یکی سویی، به راهی پرگرفت. کاغذ وخط وکتابم در گرفت هر طرف را جای گل، یک فرش خاکستر گرفت لیک از ویرانگی های وطن از دل باروتی این خاک وشن سبزه ها قد بر کشید نلغه نلغه نو نهالان سر کشید چوچه مرغ این چمن، یکباره بال و پرکشید ملتی را کی توان نابود کرد تا دلش پیوستۀ یک ره بود گرچه راهش سالها مسدودکرد روزو شب در زایش چاره بود چونکه در سعی وتلاش وهمدلی در صفای عفو ورحم و باهمی کوکب اقبال و بخت وطالع اش روشن ازخورهمچو مهپاره بود.
ماربورگ ـ جرمنی ٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭٭ |
